१७ जेष्ठ २०८१, बिहिबार | Fri May 31 2024

झरी, रारा र तिमी (कविता)


३१ श्रावण २०८०, बुधबार  

86
Shares

देवेन्द्र जमरकट्टेल,
सोलुखुम्बु, नेचासल्यान गाउँपालिका

म उभिएकाे पहाडकाे टाकुरामा

कुहिराे कुदेर आउँछ ।

हृदय शीतल बनाउँछ ।

तिमीसँगकाे भेट सम्झाएर जान्छ ।

मुस्कान र माधुर्यताकाे समीप त्याे

सम्झाएर जान्छ ।

छुट्ने वेला टिल्पिलाएका आँखा

झरीका थाेपाहरू झै प्रवाहित छन्

जसरी झरी

वाफ बन्छ

बादल बन्छ

र बर्षीन्छ ।

तिम्रो यादहरू त्यसरी नै प्रेमिल हुन्छन् ।

शीतल हुन्छन् ।

सदावहार हुन्छन् ।

मलिन मुहारमा देखिने निर्दाेष प्रेम जस्ताे ।

हृदयकाे अन्तरमा अहिले पनि पुजिएकाे देवता जस्ताे ।

तिम्रो हृदयकाे विराट रारा भर्न

परेकाे छ याे झरी ।

तिमी झरीसँग खेल्न चाहाना राख्छौ

समातेर मेराे हात ।

रहरका अनेक तरेलीमा

चिम्लिएर मृग नयन ।

याे झरीले कापेकाे तनलाई

न्यानाे बनाउन चाहान्छौ

मेराे समीप उभिएर

मुस्कुराउन चाहान्छौ ।।

हाे ,

आउ रहरहरूकाे बाँध ताेडेर तिमी

म उभिएकाे पहाडकाे टाकुरामा ।

प्रकाशित मिति : ३१ श्रावण २०८०, बुधबार  ७ : १७ बजे